Het Moordspel 2017

Spel

Het Moordspel is een online wedstrijd van de Friese bibliotheken tijdens de Spannende Boekenweken van 9 t/m 25 juni. Het Moordspel bestaat uit een spannend verhaal, een klassieke 'whodonit' dat in delen gepubliceerd wordt. Dit jaar heeft Nyk de Vries het verhaal 'De Festivalmoord' geschreven! Iedereen kan online meelezen, discussiëren over de dader, hints oplossen en kans maken op mooie prijzen. 16 juni zetten we de proloog online en kun je kennis maken met de personages.

Nyk de Vries

OVER DE SCHRIJvER:

Nyk de Vries

Nyk de Vries is schrijver en muzikant. Hij werd geboren in de Friese Wouden (Noardburgum), een element dat regelmatig terugkeert in zijn werk. Voor het Moordspel putte hij uit zijn rijke ervaring als muzikant en literair performer. Door de jaren heen stond hij op een veelvoud aan podia, van Poetry International, tot aan Lowlands en Crossing Border. Zijn laatste roman 'Renger' werd bekroond met de Piter Jelles Literatuurprijs.

HET VERHAAL - DE PROLOOG

Wat is er gebeurd? Het festival onder de rook van Leeuwarden begon prachtig, prima optredens en schitterend weer, maar toen de band van Keimpe Hooghiemstra aantrad, tegen het eind van de middag, sloeg het noodlot toe. Na een wilde beklimming van de geluidstoren stortte de impulsieve zanger Keimpe − voor z'n fans beter bekend als De Keimp − van het dak van het podium. Men denkt eerst aan een ongeluk, maar al gauw wordt duidelijk dat er meer aan de hand was. 

Lees hier verder

Proloog

 

[ beluister de proloog via Soundcloud ]

Wat is er gebeurd? Het festival onder de rook van Leeuwarden begon prachtig, prima optredens en schitterend weer, maar toen de band van Keimpe Hooghiemstra aantrad, tegen het eind van de middag, sloeg het noodlot toe. Na een wilde beklimming van de geluidstoren stortte de impulsieve zanger Keimpe − voor z'n fans beter bekend als De Keimp − van het dak van het podium. Natuurlijk werd er gedacht aan een ongeluk, maar omdat de zanger om mysterieuze redenen minutenlang boven op het dak verbleef was een onderzoek onvermijdelijk.

 

De zaak kwam onbedoeld verder in de media door de aanklacht die de Koerdische dichter Boran indiende. Hij maakte bezwaar tegen het politieoptreden, omdat hij als usual suspect urenlang werd ondervraagd en twee dagen in de cel verbleef. Volgens de politie werd de dichter vlak na de fatale val onder verdachte omstandigheden in de buurt van het podium gevonden. Tijdens een nogal chaotische persconferentie gaf de perschef toe dat er fouten zijn gemaakt, met als excuus het gigantisch onweer dat vlak na de fatale val losbarstte.

 

Een terugkerende vraag is waarom een deel van de band doorspeelde, terwijl zanger Keimpe boven op het podiumdak zat, onzichtbaar voor het publiek. Volgens een bezoeker klommen verschillende mensen omhoog om Keimpe naar beneden te halen, waaronder organisator Bar Kommerij, een bandlid en een verwarde fan. Onderzocht is of de organisatie nalatig is geweest wat betreft de veiligheid, maar daarvoor is geen enkele aanwijzingen gevonden. Volgens de politie heeft de organisatie juist accuraat opgetreden, vooral door het ferme optreden van Bar Kommerij. Door alle roering heeft de eigenzinnige vrouw inmiddels landelijke bekendheid gekregen en neemt regelmatig zitting in talkshows, waar ze steevast als 'De Piraat' wordt aangekondigd, door haar zwarte ooglapje.

 

Verondersteld wordt dat Keimpe's benen verstrikt zijn geraakt in het microfoonsnoer, waarna hij z'n evenwicht verloor en naar beneden is gevallen. Toch komt de mogelijkheid van zelfmoord ook regelmatig ter sprake. Jarenlang riep Hooghiemstra dat hij tot 'de club van 27' zou gaan behoren, de groep muzikanten die allemaal op 27-jarige leeftijd overleden, door overmatig alcohol- en drugsgebruik, met Amy Winehouse als laatste tragische voorbeeld. Desondanks wordt deze suggestie niet erg serieus genomen, omdat nergens een afscheidsbrief is gevonden. Daar komt bij dat Keimpe juist aan iedereen vertelde dat zijn beste werk eraan zat te komen.

 

Zo blijven er veel vragen onopgelost. Zijn fans, die hem nu steevast aanduiden met DeKeimp, en natuurlijk zijn dierbaren doen alle moeite om de waarheid boven tafel te krijgen. Er zijn teveel onduidelijkheden om de zaak te laten rusten. Wat is er gebeurd met Keimpe? Wat ging er in zijn hoofd om in die laatste minuten? Koste wat het kost willen ze weten wat er zich op dat podiumdak heeft afgespeeld, hoog boven het weidse festivalterrein, onder de rook van Leeuwarden.

x

Deel 1 - Fan Tjitske

 

[beluisteren via Soundcloud]
 

Vandaag gaat het gebeuren, dat zegt Tjitske tegen zichzelf als ze 's ochtend in de spiegel kijkt. Nadat ze zich heeft opgemaakt en haar spullen heeft gepakt, gaat ze op pad. Met de bus rijdt ze richting Leeuwarden. Als ze het recreatieterrein nadert, waar ze als kind vaak heeft gezwommen, wordt ze toch wel nerveus. Dat heeft ze altijd als ze in de buurt van een muziekfestival komt. Ze houdt van de spanning, van al die mensen dicht op elkaar en natuurlijk van de muziek: de lage bassen onontkoombaar door je lichaam. Ze zou zelf graag muziek maken, maar verder dan een jaar blokfluit en wat gepingel op de gitaar van haar broer is ze niet gekomen.

 

Ze voelt de spanning, omdat vandaag alles natuurlijk nog weer zoveel specialer is. Vandaag is het alles of niks, al heeft ze nog alle tijd. Keimpe's band speelt pas om half zes, op een van de grote podia. Thuis heeft ze het festivalprogramma al helemaal bestudeerd, net als vorig jaar. Toen ging ze helemaal uit haar dak bij Tinariwen. Dit jaar wil ze Blaudzun niet missen, en kijkt ze uit naar Willie Darktrousers waar ze goeie dingen over heeft gehoord. Ze pakt het programma, dat ze ouderwets heeft uitgeprint, uit haar broekzak, wanneer achter haar een harde claxon klinkt. Haar hart slaat in haar keel, als ze ziet dat het het bandbusje van Keimpe is. Ze herkent de bassist achter het stuur, die altijd een petje op heeft. Hij is de stille onopvallende figuur, al zag ze hem afgelopen winter een keer in een televisieprogramma over de Elfstedentocht.

 

Snel draait Tjitske zich weg van het busje, als ze naast de bassist drumster Sheila ziet zitten. Zo zonder showoutfit is het eigenlijk een heel gewoon meisje, denkt ze schamper. In het voorbijgaan kijkt ze of ze Keimpe ook ziet. Ja, daar zit-ie. Achterin, tegen het raam, met z'n wilde piekerige haar. Ze denkt aan de keren dat ze hem had, dat hij in haar bed lag. Hij is van mij, mijmert ze, terwijl het busje richting het backstage-gedeelte rijdt. Hij is van mij, of hij is van helemaal niemand!

 

Nadat het busje uit het zicht is verdwenen, loopt ze naar de poort waar ze plotseling haar rok optilt en door de knieën gaat. Ze buigt naar de grond en doet net alsof ze haar veters strikt, maar in werkelijkheid voelt ze in haar sok en trekt die vervolgens strak omhoog. In de buurt van de controle trekt ze een onbestemde glimlach. Ze ziet dat het mogelijk is om een tattoo op je arm te laten zetten, als alternatief polsbandje. Het festival komt altijd met gekke initiatieven uit de hoek. Hoewel ze wel degelijk in is voor iets aparts, sluit ze vandaag toch maar aan in de rij voor een polsbandje.

 

Licht gespannen loopt ze richting de controle. Eenmaal er voorbij verandert haar onbestemde lach in een vette grijns, terwijl ze omhoog kijkt naar de strakblauwe lucht. Straks moet ze zo dicht mogelijk bij het podium zien te komen, backstage natuurlijk. Dat gaat haar wel lukken. Andermaal zal ze haar charmes in de strijd gooien. De bewakers kunnen die onmogelijk weerstaan. Vroeger al werd haar achternaam gekoppeld aan haar omvangrijke boezem. Het kon haar niet schelen. Ze heeft ook behoorlijk wat hout voor de deur. Ze is slim en doortastend. Ze buigt alles en iedereen in haar voordeel.

 

Snel gaat ze het terrein op. Bij een doorgang naar de backstage ziet ze een grote vrouw met een zwart ooglapje staan. De vrouw praat met een gedrongen man met warrig donker haar, in wie ze ineens de Koerdische dichter Boran herkent, met wie ze vorig jaar een korte vrijage had. Boran had haar verteld over zijn jeugdjaren en over zijn vlucht uit Iran. Of was het nou Irak? Tot haar eigen schande is ze het vergeten. Voorzichtig volgt ze Boran die in z'n eentje het festivalterrein oploopt, in lichte verwarring, zo lijkt het. Ze maakt zich zorgen. Vorig jaar droeg hij een net overhemd, nu draagt hij een vaal T-shirt. Ook heeft hij zich in geen dagen geschoren. Hij lijkt wel een zwerver. Als er stof opwaait door een voorbijrijdend golfkarretje van de organisatie, stelt ze zich even voor dat hij door de woestijn loopt. Ze knielt neer en voelt opnieuw kort in haar witte sokje. Als ze overeind komt, staat er een vreemde blik in haar ogen. Het kleine mes zit nog goed op z'n plek. Haar glimlach is nog steeds vastberaden en strijdbaar, maar ook onzeker nu, alsof ze krachten los gaat maken waarvan ook zij de grootte niet kent.

x
x