Het Moordspel 2017

Spel

Het Moordspel is een online wedstrijd van de Friese bibliotheken tijdens de Spannende Boekenweken van 9 t/m 25 juni. Het Moordspel bestaat uit een spannend verhaal, een klassieke 'whodonit' dat in delen gepubliceerd wordt. Dit jaar heeft Nyk de Vries het verhaal 'De Festivalmoord' geschreven! Iedereen kan online meelezen, discussiëren over de dader, hints oplossen en kans maken op mooie prijzen. 16 juni zetten we de proloog online en kun je kennis maken met de personages.

Nyk de Vries

OVER DE SCHRIJvER:

Nyk de Vries

Nyk de Vries is schrijver en muzikant. Hij werd geboren in de Friese Wouden (Noardburgum), een element dat regelmatig terugkeert in zijn werk. Voor het Moordspel putte hij uit zijn rijke ervaring als muzikant en literair performer. Door de jaren heen stond hij op een veelvoud aan podia, van Poetry International, tot aan Lowlands en Crossing Border. Zijn laatste roman 'Renger' werd bekroond met de Piter Jelles Literatuurprijs.

HET VERHAAL - DE PROLOOG

Wat is er gebeurd? Het festival onder de rook van Leeuwarden begon prachtig, prima optredens en schitterend weer, maar toen de band van Keimpe Hooghiemstra aantrad, tegen het eind van de middag, sloeg het noodlot toe. Na een wilde beklimming van de geluidstoren stortte de impulsieve zanger Keimpe − voor z'n fans beter bekend als De Keimp − van het dak van het podium. Men denkt eerst aan een ongeluk, maar al gauw wordt duidelijk dat er meer aan de hand was. 

Lees hier verder

Proloog

 

[ beluister de proloog via Soundcloud ]

Wat is er gebeurd? Het festival onder de rook van Leeuwarden begon prachtig, prima optredens en schitterend weer, maar toen de band van Keimpe Hooghiemstra aantrad, tegen het eind van de middag, sloeg het noodlot toe. Na een wilde beklimming van de geluidstoren stortte de impulsieve zanger Keimpe − voor z'n fans beter bekend als De Keimp − van het dak van het podium. Natuurlijk werd er gedacht aan een ongeluk, maar omdat de zanger om mysterieuze redenen minutenlang boven op het dak verbleef was een onderzoek onvermijdelijk.

 

De zaak kwam onbedoeld verder in de media door de aanklacht die de Koerdische dichter Boran indiende. Hij maakte bezwaar tegen het politieoptreden, omdat hij als usual suspect urenlang werd ondervraagd en twee dagen in de cel verbleef. Volgens de politie werd de dichter vlak na de fatale val onder verdachte omstandigheden in de buurt van het podium gevonden. Tijdens een nogal chaotische persconferentie gaf de perschef toe dat er fouten zijn gemaakt, met als excuus het gigantisch onweer dat vlak na de fatale val losbarstte.

 

Een terugkerende vraag is waarom een deel van de band doorspeelde, terwijl zanger Keimpe boven op het podiumdak zat, onzichtbaar voor het publiek. Volgens een bezoeker klommen verschillende mensen omhoog om Keimpe naar beneden te halen, waaronder organisator Bar Kommerij, een bandlid en een verwarde fan. Onderzocht is of de organisatie nalatig is geweest wat betreft de veiligheid, maar daarvoor is geen enkele aanwijzingen gevonden. Volgens de politie heeft de organisatie juist accuraat opgetreden, vooral door het ferme optreden van Bar Kommerij. Door alle roering heeft de eigenzinnige vrouw inmiddels landelijke bekendheid gekregen en neemt regelmatig zitting in talkshows, waar ze steevast als 'De Piraat' wordt aangekondigd, door haar zwarte ooglapje.

 

Verondersteld wordt dat Keimpe's benen verstrikt zijn geraakt in het microfoonsnoer, waarna hij z'n evenwicht verloor en naar beneden is gevallen. Toch komt de mogelijkheid van zelfmoord ook regelmatig ter sprake. Jarenlang riep Hooghiemstra dat hij tot 'de club van 27' zou gaan behoren, de groep muzikanten die allemaal op 27-jarige leeftijd overleden, door overmatig alcohol- en drugsgebruik, met Amy Winehouse als laatste tragische voorbeeld. Desondanks wordt deze suggestie niet erg serieus genomen, omdat nergens een afscheidsbrief is gevonden. Daar komt bij dat Keimpe juist aan iedereen vertelde dat zijn beste werk eraan zat te komen.

 

Zo blijven er veel vragen onopgelost. Zijn fans, die hem nu steevast aanduiden met DeKeimp, en natuurlijk zijn dierbaren doen alle moeite om de waarheid boven tafel te krijgen. Er zijn teveel onduidelijkheden om de zaak te laten rusten. Wat is er gebeurd met Keimpe? Wat ging er in zijn hoofd om in die laatste minuten? Koste wat het kost willen ze weten wat er zich op dat podiumdak heeft afgespeeld, hoog boven het weidse festivalterrein, onder de rook van Leeuwarden.

x

deel 3 Dichter boran

 

[ beluisteren via Soundcloud

Vermoeid loopt Boran over het festivalterrein. Afgelopen nacht heeft hij weinig geslapen. Gisteren is het nogal laat geworden op een poëzieavond ergens in een boerenschuur in Twente. Toen hij aankwam op het station van Leeuwarden werd hij opgehaald door iemand van de organisatie. De jongen vertelde dat hij pas vanavond hoefde op te treden, in plaats van vanmiddag. Op het terrein sprak hij nog meer mensen van de organisatie. Iemand riep luid, vlakbij zijn oor: 'AS-IT-DER-EARST-MAR-STIET!!!!' Hij greep naar zijn hoofd, niet omdat de taal van de provincie hem niet bevalt, maar omdat hij zich nog steeds beroerd voelt. Een grote vrouw met een lapje voor haar rechteroog nam hem apart en was blij hem opnieuw te mogen begroeten. Een moment vroeg Boran zich af of ze de goeie dichter voor zich had. Als men begint over het gedicht met de fiets, weet hij dat ze hem verwarren met een van zijn Koerdische collega's.

 

Hij is moe. Zonet zat die meid van vorig jaar weer achter hem aan. Ze dacht hem opnieuw te moeten imponeren met haar lichaam. Toen hij haar van zich had afgeschud, stond hij plotseling oog in oog met De Keimp. Ze omhelsden elkaar hartelijk en tijdens het korte gesprek dat ze hadden, zocht Boran instinctief in zijn zakken, maar gek genoeg repte De Keimp met geen woord over het bedrag dat Boran van hem had geleend.

 

Eerlijk gezegd mag Boran hem wel, die jongen met dat wilde piekerige haar. Ze komen elkaar zo nu en dan tegen op  de zomerfestivals. De laatste keer was op Oerol geweest. Borans Koerdische achtergrond wekte bij De Keimp kennelijk de behoefte op om over zijn eigen achtergrond en taal te beginnen. Boran had geroepen: 'Waarom zing je daar dan niet in, in die taal van jullie? Laat dan zien waar je vandaan komt.' De Keimp was vandaag op het onderwerp teruggekomen. Hij was in een wonderlijke opgewonden stemming. Hij had Boran op z'n borst geslagen. 'Ik ga jouw adviezen opvolgen,' had hij gezegd. 'Het zal inslaan, geloof me, het zal inslaan!'

 

Toen Boran verder was gelopen, had hij gelachen om Keimpe's naïeve enthousiasme. Tegelijk voelde hij zich slecht over het feit dat hij niks had gezegd over het geld. Drieduizend euro is niet niks, hoewel De Keimp er laconiek over had gedaan. Hij zei dat hij het geld als gift van z'n vader had gekregen, die hopeloze directeur die volgens De Keimp toch middelen genoeg had. Toch moet Boran dit zeurende geldprobleem uit de weg zien te helpen, omdat het hem kan gaan achtervolgen. Deze zaak kan een erg vervelend staartje krijgen, zoals dat hier wordt gezegd.

 

Na het gesprekje doolt Boran onrustig over het terrein, langs allerlei eettentjes met wonderlijke namen als Burning Baarch en Cut the Crêpe. Hongerig staat hij voor de kleine caravan waar ze crêpes verkopen, maar hij heeft geen euro meer op zak. Hij is al blij als hij van een lange bezoeker een fors stuk cake krijgt aangeboden. De lange jongen staat schaapachtig te lachen als Boran gulzig het stuk cake naar binnen werkt. In een paar happen is het weg.

 

Dan wordt hij, tot z'n grote schrik, ineens ergens wakker onder een boom. Woest voelt hij in zijn zakken en begint haastig te lopen. Hoewel de hemel strakblauw is, voelt de lucht vreemd drukkend aan. Hij vraagt zich af wat hij heeft gegeten, hij kan niet helder meer denken. Hij strompelt terug naar het backstage-gedeelte waar hij enkele leden van de band van De Keimp ziet. De grote vrouw van de organisatie staat ook bij het groepje. Boran voegt zich bij hen en grijpt in een schaal met borrelnootjes.

 

'Hoelang duurt het nog?' vraagt iemand.

 

Boran hoort ze praten over de Elfstedentocht, een schaatswedstrijd die hier schijnbaar nogal belangrijk is. Een van de bandleden heeft de tocht gereden. Lekker interessant, denkt Boran, maar toch komt elk woord scherp bij hem binnen.

 

'Ale, je bent een echte held,' zegt een meisje met donkere krullen. 'Laatst zag ik beelden ervan terug, met die snijdende oostenwind jagend over dat landschap. Wat een prestatie heb je geleverd. Dat stuk tussen Franeker en Dokkum was bijna niet te doen toch?'

 

Het bandlid grijpt naar z'n donkerblauwe petje en kijkt haar onbestemd aan.

 

'Hoe weet jij dat?' vraagt hij.

 

'Dat zei Keimpe,' zegt het meisje.

 

'Wat heeft hij nog meer gezegd?' vraagt het bandlid onrustig.

 

'Wat bedoel je?'

 

'Over de tocht?'

 

'Helemaal niks,' zegt het meisje, 'Keimpe heeft straks na het optreden een interview met een muziekjournalist. Die man is toevallig ook bezig met een themaboek over de Elfstedentocht. Zo kwamen we erop. Keimpe zei, over die tocht kan ik ook nog wel wat interessante feiten vertellen.'

 

Het gekrulde meisje is slank en gespierd, met een licht getinte huid, zodat Boran zich afvraagt of ze ook een buitenlandse achtergrond heeft. Ze wipt omhoog op haar stoere laarzen en klopt het bandlid met het petje op z'n schouder.

 

'Jij bent een sportheld Ale!' roept ze en slaat het bandlid, dat een beetje ongemakkelijk om zich heen kijkt, nogmaals op z'n schouder.

 

'Haha,' roept de grote vrouw van de organisatie, 'terwijl bassisten toch vaak zo kleurloos zijn!'

 

Zelfs Boran, die een buitenstaander is, voelt het ontactische van de opmerking, anders dan de grote vrouw die haar tas pakt en er een pakje sigaretten uit opdiept. Tegelijk met de sigaretten komt ook een boek omhoog. Boran neemt het in zijn hand, zoals hij elk boek dat in zijn buurt ligt oppakt. Het is een pocket van Donna Tartt, 'De verborgen geschiedenis'.

 

De vrouw kijkt grijnzend in het rond, wat haar een beetje sinister maakt, met haar zwarte ooglapje. Ze zegt: 'Kijk, er staan hele interessante dingen in. Neem bijvoorbeeld dit: als je een moord wilt plegen, dan moet je het min of meer per ongeluk doen, zonder duidelijk vooropgezet plan.'

 

Ze pakt de pocket van Boran en begint te lezen op een bladzijde waarvan de hoek is omgevouwen: 'Kijk, dit zegt Henry, een van de hoofdpersonen, op pagina 320: Planning is beter dan toeval? Daar vergis je je in. Als we proberen de gebeurtenissen te precies te sturen, om via een logisch spoor op punt x uit te komen, kan het logische spoor ook vanaf punt x teruggevolgd worden. Rede valt altijd te herkennen voor een scherp oog. Maar geluk? Dat is onzichtbaar, grillig, etherisch.'

 

De grote vrouw kijkt het kringetje rond en wijst dan samenzweerderig naar Boran: 'Zie je wat ik bedoel? Niemand zal je verdenken als je min of meer per ongeluk een moord pleegt. Het is juist het beste wanneer je er zelf ook door wordt overvallen!'

 

 

 

x
x